از کوچه تنهایی خویش می گذشتم.

تنها و بی پناه در این کوچه سرگردان بودم تا به بن بست یاس وناامیدی رسیدم!

دست به دیوار شکسته دل خویش نهاده،بر مزار آرزوهایی که مرده بودند گریستم.

در آن حال صدای کسی را شنیدم که می گفت:

«مقاوم باش و چون کوه استوار بمان»

به او گفتم:نمی توانم،نمی توانم

اشک هایم سرازیر شد

صدایش را شنیدم که باز می گفت:

 در این کوچه به دنبال چه می گردی؟

به او گفتم: نمی دانم

گفت:اما من می دانم که به دنبال چه امدی!

به دنبال غرور خورد شده ات!

به دنبال دل شکسته ات و به دنبال احساس پاک گم شده ات!

 و من مبهوت به اطراف نگریستم

.به او گفتم: تو کیستی؟چگونه از حال من با خبری؟

 ترسی مرموز سراسر وجودم را فراگرفته بود.

وجود کسی را حس می کردم ولی او را نمی دیدم.

تنها صدایی که به گوش می رسید تک ضربه های ساعت کهنه دیواری بود که گذرعمر را نشان می داد.

لحظه ای سپری شد

باز صدای آن موجود ناشناخته را شنیدم که می گفت:

 «مرا نمی شناسی چون مدتهاست از من غافل ماندی،منی که همیشه همراهت هستم،منی که از جان به تو نزدیک ترم و تو وقتی که هیچ تکیه گاهی برایت نمی ماند به سراغم می آیی»

احساس غریبی داشتم

حس می کردم گم شده ام را یافته ام

گم شده ای که سال هاست از او دور افتاده ام...

امشب در تنهایی خویش و در اعماق دل خویش او را یافته بودم و این شعر را زمزمه می کردم

                                         « به سراغ من اگر می آیید ،پشت هیچستانم...»