باز امشب که می خواهم از تو بنویسم،انگار به جای همه ی ستاره ها خورشید کوچکی نشسته اند.اصلا امشب آسمان پر از خورشید است و نبض زمین با عشق می زند.خوشا به حال من که زیر سقف آسمانی زندگی می کنم که تو نفس می کشی.فکر نکن که سوژه کم دارم و قلمم بی هدف به رقص شبانه در آمده،نه!این طور نیست.امشب دلم هوایی شده و می خواهم فقط از تو بنویسم. شاید این جور بهتر باشد چون یادت تجدید قوایی است برای خستگی امروز و هم با اسم تو چشم هایم را نوازش می دهم.

می خواهم امشب از باغ سبز صبوری ات بنویسم، از خیلی چیزها که تا امروز ننوشته ام و غافل بوده ام.

اصلا بگذار یک تصویر از چهره ی معصوم و دوست داشتنی ات بسازم و به قاب کوچک دلم بیاویزم تا شاید آرام بگیرم، ولی نه!!!من نقاش نیستم و این هنر را ندارم.

پس اجازه بده حالا که شب از نیمه گذشته و تو مست خواب خسته ی امروزی پازل چهار تکه ای را که دیروز از اسم قشنگ تو در ذهنم پشت سر هم چیده بودم ،یک بار دیگر به هم بریزم و مثل بچه های بازیگوش کودکستانی با چند حرکت آن را از نو بسازم.

پس حرکت اول را با حرف قشنگ « ز» شروع می کنم.« ز» یعنی باغی پر از شکوفه های سبز زندگی، باغی که همیشه بهاریست و پاییز را نمی شناسد.« ز» یعنی زندگی ای که ریشه در محبت تو دارد.محبتی که هر روز تازه تر می شودو مثل شبنم و شب بو فضای خانه ام را خوشبو تر می کند.محبتی به باور عشق، به وسعت سرزمین خورشید.به بهای جرعه ای آب برای گلوی تشنه در کویر. محبتی مثل تنفس هوایی سالم از میان رگه های دود و آهن.و اگر روزی برسد که محبتت را از من دریغ کنی...

حالا نوبت حرف دوم است که کنار قطعه ی قبلی بگذارم.« ه» را می گویم که یعنی همدم. یعنی همراه، یعنی همدم و همراه همیشگی ام. و باز من باید شاکر داوری باشم که صاحب این همه نعمتم! صاحب ناودان رحمتی که از آواز خوش شر شر آبش، گوش به آهنگ فردا می سپارم.

حرف سوم « ر» زرکوب است که کنار دو قطعه ی اول می گذارم.« ر» یعنی رفاقت.واژه ای از این زیبا تر پیدا نکردم، نه، شاید بهتر است بگویم راستی که تو به راستی گل آفرینشی و من افتخارم همین بس که باغبان تو ام.باغبان شاخه های سبز بی افاده، یا رفیق گلهای خیس و بارانی و بهشتی، گلهایی به طراوت نگاه یک زندانی به کودکش. نگاهی منتظر به پاهای خسته ی مسافری از کوه نور،عزیزی از جاده های دور، یا شوق پری دریایی برای گرفتن قاصدکی از قصر بلور...پس تو ای رفیق خوبم،قطره ای چکیده از این محبتی که من سراغ دارم.

و حالا نوبت قطعه ی چهارم یعنی« ه»، یعنی همراز. یعنی همدل، زیرا که تو خود به من آموختی همدلی بهتر از هم زبانیست. یعنی کلمه ای به معنای بلند هستی، یعنی « زهره»

و باز... یعنی آغاز همه ی زیستن ها، آغاز همه ی بودن ها، آغازی برای تولد محبت در همسایگی عشق و عشق یعنی من و تو.

امشب باز از شب زنده داری ام تجربه را به قلمم سپردم تا در نبودنت، بودنت را حس کنم و بتوانم ساعتی را با تو گپ بزنم.

                                                                                                                    « شب بخیر»